Marami ang nagsasabi hinde raw magaling ang heads sa live, well siguro in terms of performance o yung dating ba mismo ng banda sa audience pero syempre all-in-all maganda pa rin ang mga kanta nila at sapul sa masa. August 30, 2008 yan ang date ng kanilang reunion concert matapos ang ilang taon ng kanilang pag disband. Excited ang lahat, kumalat ang balita sa internet, forum, blog, news at telebisyon. Maraming natuwa kasi nung una ito ay libre kelangan mo nga lang manigarilyo at ipaamoy sa organizer ang hininga mong mabantot dulot ng isang ream na yosi upang ikaw ay makapasok, tumutol ang gobyerno sa kadahilanang masama i-promote ang pagyoyosi. Upang matuloy ang concert nagkaroon na lang ng bayad ang ticket. Ok lang naman minsan lang nman gumastos lalo pa’t isa itong reunion ng grupo na minsan ay nagkasiraan. Fan ako ng heads since elementary, grade 4 ata ako noon nung una ko sila npakinggan sa pirated na cassette tape ng pinsan ko. Natuto ako mag gitara sa mga kanta nila, natatandaan ko pa noon na naghihiraman kame sa songhits para kantahin ang lyrics. Nasa probinsya ako noon kaya never ko sila napanood ng live hangang sa umalis na si ely at naging e’heads at naging cambio  nawala si markus hangang sa nalaos na rin. Although napapanood ko si ely sa pupil at si raymund sa sandwich iba pa rin yung magkakasama silang apat at tumutogtog ng mga kanta nila, na noon ay sinasabayan mo lang.

Putcha yan Late kame nkarating sa concert, tinutugtog ang alapaap habang kame ay bumibile pa lang ng ticket, pero awa ng diyos nkapasok pa rin kame kahit mahaba ang pila sa entrance. Ang daming tao, sila pa lang ata ang pinoy na banda na nakagawa nito sa Philippine history. Me mga bata na tipong sa CD na lang nila npakinggan at sa you tube napanuod. Me mga gurang na rin na tipong kaklase pa ata nila ely o higher batch nila. Lahat ng tao na nanduon ay Masaya inaabangan ang bawat kanta na kanilang tutugtugin, me mga loko-loko na sumisigaw ng group hug sa banda, natawa ako as if mga artista ang grupo na to at mkkipagplastikan na magyakapan sa harap ng maraming tao. At nangyari ang hnde inaasahan, ang 20-minute break ay humaba, sabi ko na nga ba me masamang nangyari. Lumabas sa stage sila raymund at ang kapatid ni ely kasama ang iba pang miyembro ng banda at ang promoter ng concert, humingi ng paumanhin at ang kapatid ni ely at pinaliwanag na hinde na matutuloy ang concert dahil sinugod sa hospital ang kanyang kuya, nagulat lahat ng tao, maraming nanghihinayang marami ang nalungkot. Humingi rin ng paumanhin ang promoter at hinikayat ang mga tao na mag alay ng 1-minute of silence para sa kabutihan at pag galing ni eli. Maraming tumakbo sa isip ko habang kame ay lumalabas ng gate, shyet sayang un concert nakalahatian ko lamang, hinde ko man lamang napakinggan yung ibang kanta na paborito ko, mga kantang sinasabayan ko nuong elementary pa ako. Ok lang, naisip ko rin na posible magkaroon ng part II ito ang tanong nga lang kung kelan.

 So doon nagtapos ang first and last concert ko with eraserheads. Si Marcus Adoro ay si marcus, si Buddy Zabala ay si buddy, Raymund Marasigan ay si raymund, si Ely Buendia ay si Ely, may mga kanya kanya silang personalidad, sila ay miyembro lamang ng kanilang banda pero iba pa rin ang dating nung napanood ko sila nagsama sama, tumutugtog na bilang bandang eraserheads.

 

Bilang isang miyembro ng workforce ksama sa trabaho namin ang i-monitor ang mga programs na hawak ng site namin at pag sinabing monitor kasama dito ang pag asikaso kapag me ‘outage’ o system down; layunin namin na maiparating sa mga departamento na mag-reresolba ng problema sa lalong madaling panahon upang makapagtrabaho ang mga agents at tumanggap ng calls. Kaninang hapon naisipan kung pumunta sa supermarket na malapit sa bahay namin para bumili ng tubig at pagkain; nung ako ay magbabayad na nakita ko na mahaba ang pila sa cashier, sabi ko ok lang marami pa namang oras. Nung ako na ang magbabayad, biglang hinde ma-scan ang bibilhin kong 5 litrong tubig, sabi ko baka sira un barcode nung bote kaya hnde mabasa ng scanner, ginawa n lang ng cashier manual na lang niyang nilagay ang mga numero sa computer subalit ayaw pa rin tanggapin ng system, tinawag na nya ang isang bagger para kumuha ng kapalit ngunit ang sagot sa kanya ng bagger ‘’down ang sytem! Di mo ba nakita sa screen mo?” natawa ako at tinignan ko ang iba pang terminal at ganun din ang sitwasyon,shyet, humingi ng paumanhin ang cashier pinaliwanag na sira ang kanilang system at hiniling niya na kami ay maghintay, lumipas ang sampung minuto ay hinde pa rin naayos ang kanilang system, lalong humaba ang pila sa likod ko, nayayamot na ang yung ale sa likod ko, naiinip na ang mga tao, marami na ang nagrereklamo lalo na un ale na nasa likod ko, nakakatuliling sa tenga ang boses nya, sa isip ko kapag di pa tumigil tong ale na to babarahin ko na to. Pero ano naman sasabihin ko sa kanya? Naisip ko ”pwede po ba tumahimik na lang kayo, wala pong maitutulong ang pagbubunganga niyo” pero naisip ko rin na lalabas din akong isang bastos at walang modo kaya minabuti ko na lang na huwag, buti na lang at tumigil din sya, nabasa nya ata ang isip ko. Napansin ko na pati na ang cashier ay nabuburat na, sinisi ang computer terminal niyang luma at ang pagtitipid ng kumpanya nya, ayaw pa daw kasi palitan, nakuha pa nya na ikumpara ang gamit ng SM sa gamit nya mas bago daw iyon, balak ko sana sya na sagutin na hnde yang computer mo ang may sira kung di ang server na kino-konektahan ng terminal mo, binalak ko na lang na wag na kasi baka hnde nya maintindihan ang mga pinagsasabi ko. Matapos ang ilang minuto nag online na ang system nila at bumalik na sa normal ang transaksyon. Nung patapos na ko sabi ko sa sarili ko shyet nagkakaroon din pala sila ng outage.

Sa sitwasyong iyon naranasan ko ang maging isang customer, lalo  na kapag me outage kame, customer na nasa kabilang linya ng telepono, naghihintay ng sasagot sa tawag ko, naghihintay habang mag-online ang system. Naranasan ko rin ang marinig ang tinatawag namin na system down spiel o paghingi ng paumanhin sa mga customer at sabihing sira ang bulok na system nila. Oh well ganyan talaga ang buhay, shit happens at dito ko napatunayan na ang patience is a virtue.

what do you think? kailangan pa ba sabihin yun? i dunno…. reminder lang siguro iyon sa mga bibili na pag me bisita kang muslim e wag mo pakainin ng tocino!hehehe!

fake or imitiation? haha ano ba talaga? parang original ang pagka-fake o fake ang pagka-original, haha basta ang pagkakaintindi ko mag ingat sa pekeng ginaya??

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!